Słoń w składzie ... książek

Witam serdecznie!

Pokój do pracy, biblioteczkę pokazywałam już kilka razy.

Stoi w nim, między innymi stary, pamiątkowy stół, który ma już ponad 90-lat. Pisałam o nim wcześniej

tutaj

Powoli pojawiają się tutaj nowe sprzęty, głównie półki na książki.

Na jednej ze ścian powstaje jednak mini galeria.

O tym co wisi ;) napiszę więcej w innym poście.

Najważniejsze są jednak oprawione dokumenty rodzinne, 

które bezsprzecznie łączą się z historią stołu.

Odpis aktu małżeństwa moich pradziadków z 1921 r. został oprawiony 

w starą, znalezioną kiedyś ramę.

 Zamiast passe-partout dokument został zamknięty w szkle. 

To dobry sposób, kiedy chcemy mieć możliwość obustronnego dostępu do grafiki, itp.

Akt ten powstał w języku rosyjskim. Wiąże się z tym szczególna historia. 

Moja prababcia wyjechała z Polski do swojej koleżanki do Rosji. 

Wkrótce wybuchła wojna polsko - bolszewicka i granica została zamknięta. 

Poznała tam pradziadka Franciszka i wyszła za niego za mąż w Jekaterynosławiu w 1920 r. 

Po wojnie powrócili na stronę polską. Niestety i stąd musieli w końcu wyjechać.

Nieśwież po II wojnie światowej został oderwany od Polski i przyłączony do Związku Sowieckiego...

Przez lata myślałam, że ten miś amorek to diabełek ;)

Wazon w groszki kupiłam w Zara Home. 

A tutaj słoń z tematu posta i pytanie z prośbą o radę do Was.

Na jaki kolor go przemalować?!

Swego czasu, to było naprawdę wieki temu :)

 ten zabytkowy komplet biurowy pomalowałam złotolem.

Teraz zastanawiam się co z nim począć!

Słonie uwielbiam, więc nie byłoby łatwo się z nim rozstać.

 Niedawno przyjechały dwa białe regały, co pozwoliło na swobodniejsze rozmieszczenie książek. Powstał jednak kolorystyczny problem.

Dwa białe, trzy brązowe, hmm... widzę, że dużo pracy jeszcze przede mną :)

 Życzę Wam miłego, wesołego tygodnia!

Dziękuję za odwiedziny i za wszystkie komentarze.

Do zobaczenia!

A garden is a friend....

A Garden is a friend you can visit anytime

Bardzo spodobał mi się ten napis na puszce ze sznurkiem,

którą dostałam od Siostry :)

 Święta prawda :)

Chociaż muszę przyznać, że to trudna przyjaźń, 

bo ogród, jeśli można go tak nazwać, powstaje powoli i w bólach....

 

Asia uraczyła mnie również wyszukanymi z poświęceniem talerzami z wzorem tzw. cebulowym.

Przywiozła z UK kilka ciekawych okazów. Zresztą prezentów jest więcej.

Jak miło, kiedy ktoś dobrze wie co się nam spodoba!

Sznurek sprawdził się na przykład przy wieszaniu wiklinowego rożka
 z białymi pelargoniami przed domem

Ogólnie koncepcja jest taka, ma być jak w wiejskim ogródku :)

Wszystkie, sprzeczne czasami ;) 

dążenia zostały uporządkowane przez fachowca Rafała.

Nie rozstaję się więc z projektem i spisanymi nazwami wymarzonych roślin.

A do domu wracam czasami z nowymi zdobyczami.

Róża już cieszy oczy, będą jeszcze tutaj odmiany szczepione i okrywowe.

 

Różę ochrania lawenda, którą wprost uwielbiam.

Ostatnio w kwiaciarni widziałam piękne kompozycje z lawendy i hortensji.

W dużych, wiklinowych koszach, albo w prostych, betonowych donicach prezentuje się naprawdę pięknie. 

A tu niebezpieczna piękność: oleander.

 Ciekawe połączenie ostro zakończonych liści z delikatnymi kwiatami.

Ze względów bezpieczeństwa postawiłam go na parapecie.

Na zdjęciach nie ma królowej ogrodu: hortensji, którą niedawno posadziłam.

Obsypana kwiatami czeka na dobre zdjęcie ;)

Wewnątrz fiołek od dzieci, chyba szczerze podarowany ;),

ale niesamowicie kapryśny. Po widocznych na zdjęciu kwiatach zostało wspomnienie...

Zresztą już niedługo pokażę letnią odsłonę pokoju dziennego, w barwach, których tu jeszcze nie było.

Różowa sowa to kolejny prezent od Siostry :)

Dołączyła do białej sówki.

Jednego możemy być pewni,

ogród odwdzięczy się nam za włożoną pracę i poświęcony czas swoim pięknem.

Pozostaje mi więc powiesić na drzwiach wejściowych tabliczkę: 

Jestem w ogrodzie!

 Pa! marta

Jeszcze więcej słońca

Czy komuś znudziło się już słońce?

Mnie zdecydowanie nie!

Korzystam ile zdołam, tym bardziej, że znów zapowiadają burze....

Słonecznie jest także w domu.

Kuchnię nadal rozświetla żółty kolor.

I w niewytłumaczony sposób przybywa w niej drobiazgów w tym kolorze ;)

Poszukiwania na targu staroci (jak ja to lubię) zaowocowały kolejnymi zdobyczami.

Ten żółty imbryk stanowił komplet, a raczej tak wydawało się sprzedawcy ;)

z talerzykiem, miską i jedną filiżanką. Początkowo nie chciał go rozdzielić, a cena wydawała mi się zbyt wysoka. W końcu, po małych negocjacjach się udało:) 

Mam zasadę: klasyka może kosztować więcej, 

a jeśli szaleć kolorystycznie, to w rozsądnej cenie :) 

Stara, błękitna butelka do wody sodowej pochodzi z domu babci. 

Żeby ją napełnić trzeba było pójść do wytwórni.

A na koniec mały wazonik. Akurat na gałązkę storczyka.

Urzekło mnie wygrawerowane na nim drzewo.

Drobiazg za 2 zł. a cieszy :) 

Żółty trzymam jednak w ryzach i nie wykracza on poza kuchnię.

W pokoju zaczynają rządzić zupełnie nowe kolory,

no ale to już wątek na kolejny post :)

pozdrawiam serdecznie

marta

Pełnia lata

Witam w prawdziwie letni dzień!

Staram się korzystać z pięknej pogody,

ale do domu wpadam i wypadam, bo nie mogę się zdecydować czym się zająć: 

ogrodem czy wnętrzem, które trzeba "ogarnąć". 

I choć więcej mnie tu nie ma, niż jestem...

pozmieniam sobie coś ... czasem...

Czuję miętę...

I to nie tylko tą, którą posadziłam w ogrodzie,

ale kilka drobiazgów przypomina, że lato już w pełni!

Kwiaty stoją na metalowej tacy z ornamentem,

 którą udało mi się znaleźć na targu staroci.

Małe świeczniki z cyferkami są z Almi Decor.

A obiecałam sobie, że już więcej świeczników nie będzie!

Lniany obrus w delikatne miętowo - łososiowo -błękitne pasy to już kolejny z tych, które kupiłam w sh.

 Pokazałam już chyba wszystkie z pięciu :)

Miętowa świeca i ramka na zdjęcia....

A teraz zasłonki w pełnej krasie. Pisałam o nich w poprzednim poście.

Stanowią oprawę dla zieleni na zewnątrz, cieszę się jednak, że zimą zakryją brzydką pogodę :)

 Pozdrawiam serdecznie i życzę wszystkim miłych wakacji, gdziekolwiek będziecie je spędzać...

marta

Wewnątrz

Witam!

Przestało padać! A już myślałam, że lato z nas zakpiło....

Snułam się po ciemnym domu i znów zakopałam się pod ciepłym kocem

w oczekiwaniu na słońce :)

Niezawodny zestaw na pochmurne dni:

magazyn o wnętrzach, kawa i... ciastko, niestety.....

Ale przymusowy pobyt w domu (deszcz padał nieustannie dwa dni), 

sprawił, że znów zaczęłam coś przestawiać, przenosić, dekorować.

I powstały nowe kolorystyczne zestawy.

Zanim więc pokażę Wam letni wystrój, 

rzut oka na pokój dzienny jeszcze w niebieskościach.

Pierwszy raz prezentuję również firanki - zasłonki. 

To taka hybryda jednego i drugiego. Są półprzezroczyste, mają pionowe przeszycia, które tworzą skromne, białe pasy. Powiesiłam tylko po jednej na okno, żeby uniknąć nadmiaru materiału. 

Na zdjęciu jest dość mocno zsunięta na jedną stronę.

Przy pięciu oknach w pokoju, w tym dwóch bardzo wąskich, można było się spodziewać ściany materiału ;)

a tego chciałam uniknąć....

Po zasłonięciu okna szczelnie okrywają jednak całą jego powierzchnię.

Trudno było mi porozumieć się z paniami w sklepach. Nie mogły zrozumieć, że nie chcę mieć zasłon marszczonych  w równych odstępach, na całej długości  :)

 Powiedziały, że wszyscy tak robią! ;)

Chociaż przyzwyczaiłam się do "gołych" okien, to jednak zasłonki są w tym pomieszczeniu kropką nad i.

Pokój jest bardziej przytulny i delikatny. Biel to klasyka dobra na początek. 

Plany udało się zrealizować dzięki pomocy rodziny. 

Proste, srebrne karnisze (kiedyś pokażę je z bliska) udało mi się przypadkiem kupić w promocji :)

Stefanotis w końcu się nade mną zlitował i pojawiły się piękne, białe kwiaty.

Latarenkę znalazłam na targu staroci.

Słońce przedziera się przez chmury, więc jest szansa, że weekend będzie ładny :)

Pozdrawiam wszystkich serdecznie!

Do zobaczenia!

W sypialni

Witam!

Odrywam się od wesołego przyjęcia w altanie tylko na chwilkę.

Wy pewnie też nie marnujecie czasu i korzystacie z sobotniego wieczoru?

Dziś tylko kilka ujęć z sypialni.

Zainspirował mnie kwiat. 

Do róż w tym kolorze mam szczególny sentyment...

Naszyjnik z bryłek kalcytu, rodochrozytu, kryształu i rodonitu

 został przeze mnie "uszlachetniony" srebrną, fasetowaną kulą.

Metalową miskę w marokańskim stylu 

kupiłam w tkmaxx jako pojemnik na sztućce!

Troszkę dużo się dzieje w tym kącie, ale to dlatego, że z pokoju wywędrował stolik.

Odnawiam go i mam nadzieję, niedługo pokażę końcowy efekt.

Nowym nabytkiem jest zegar. Pasuje do kolorystyki sypialni. 

Korciło mnie jednak, żeby kupić w błękitnej ramie.

Przełamałby wówczas tą monotonię.

Tym bardziej, że planuję obić stary fotel właśnie błękitną tkaniną.

Ale się nie odważyłam....

Zmieniłam również zasłonki. Zimą były tutaj firany z tiulu, teraz są zasłonki w kolorze kamienia z Ikei.

Latem chronią przed zbyt wczesnym przebudzeniem :)

To pudełko na biżuterię mam już wiele lat. Zostało kupione w czasach,

 kiedy w kraju dopiero zaczęły się pojawiać w sklepach bardziej oryginalne rzeczy.

Ale i tak trzeba było po nie stać w kolejce!

Bawcie się dobrze w ten weekend!

I nie tylko ;)

Pozdrawiam!

marta

Coś nowego, starego i dobrego ;)

Witam serdecznie!

U nas już lato w pełni ;)

Jak zwykle kiedy czas sprzyja leżakowaniu, 

spędzę najbliższe dni na całodziennych szkoleniach, daleko stąd.... 

Chwytam więc każdy promyk słońca.

W kuchni ich nie brakuje, choćby za sprawą zasłonek w żółte paski.

Zgodnie z obietnicą pokazuję dziś małe zdobycze z targu staroci.

Udało mi się znaleźć dwie lampki francuskiej firmy Jardin d'Ulysse.

Mają drewnianą podstawę i klosze z delikatnej, białej bawełny.

Jedną podarowałam Mamie, druga świeci w kuchennym oknie.

Dobre zawsze i wszędzie: muffiny Nigelli Lawson. Z jabłkami i miodem....

Akwarelka z miejskim widokiem to kolejny element kuchennego wystroju, 

który znalazłam na starociach.

Wpasowała się w tutejszą kolorystykę :)

Po muffinach zapraszam na drożdżowy placek z rabarbarem.

Chociaż namiętnie piekę ciasta, to drożdżowe omijałam wielkim łukiem,

 może na skutek niepowodzenia w tym względzie ;)

Kiedy znalazłam przepis Mai na blogu majaskorupska.blogspot

uległam i... upiekłam go już 3 razy.

Warto!

Ma dużo kruszonki, którą bardzo lubię, jest mięciutki i maślany...

Wiem, wiem... znów namawiam na słodkie, ale skuście się!

Drożdżowe ciasto z rabarbarem (lub innymi owocami)

Pół kilograma rabarbaru pokroić na kawałki, wsypać pól kubka cukru, odstawić

2 i pół kubka mąki zmieszać z kubkiem cukru pudru i szczyptą soli.

50 g drożdży wymieszać z kubkiem lekko podgrzanego mleka, łyżeczką cukru pudru i mąki, odstawić na chwilę, aż płyn zacznie rosnąć.

Wlać go do mąki z cukrem i dodać 3 rozbełtane żółtka

Wymieszać ciasto i wyrabiać je ręką dodając stopniowo 125 g masła.

Kiedy będzie gładkie przełożyć na dużą blachę wysmarowaną tłuszczem i wyłożoną papierem.

Pozostawić w ciepłym miejscu do wyrośnięcia.

W międzyczasie zrobić kruszonkę:

1 i 3/4 kubka mąki krupczatki

3/4 kubka cukru pudru

250 g masła

żółtko

(używam troszkę mniejsze ilości masła i mąki)

Na ciasto wyłożyć odsączony z soku rabarbar, pokryć kruszonką.

Piec w 170 stopniach ok. 50 minut, aż kruszonka zacznie się rumienić.

Pozdrawiam Wszystkich, dziękuję za liczne komentarze 

pod ostatnim postem i naprawdę miłe słowa :)